Uitvaartverzorger

 

Via de uitvaartverzorger krijg ik een vraag of ik bij en met een jong echtpaar thuis foto’s wil maken van hun overleden kindje. Te vroeg geboren en opeens gestopt met leven. Verdrietig. Thuis fotograferen doe ik altijd graag want het is dichtbij en intiemer dan in een ziekenhuis. Aan de andere kant zijn alle situaties in zichzelf uniek en intiem. Binnenkomen op zo’n moment raakt altijd mijn hart. En elke keer is het weer een drempel die ik overstap. 

Afscheid

Afscheid nemen terwijl je net vader en moeder bent geworden. Afschuwelijk, heftig en niet zoals het hoort. Ze genieten van alle momenten met hun kleine en fijne, prachtige baby. Heel mooi snoetje, rond en gaaf. Ze hebben nagedacht over wat ze graag willen. Dat is fijn. Ik ga eigenlijk direct aan de slag want daar kom ik voor. Is dat goed? Of juist niet? Ik weet het niet. Ik wil graag alle tijd die er is gebruiken om beeld te maken voor hen. Ze zijn open en blijven dicht bij dat wat voor hen belangrijk is en ‘goed’ voelt.  

Ouderkamer

Ze willen graag foto’s met z’n drieën. We lopen naar boven, ze gaan op hun bed zitten. De intimiteit wordt nog tastbaarder. Ze zijn in voor alles wat ik voorstel. Mijn voornaamste insteek is kijken waar hun ruimte zit. Ik heb hun hulp nodig om iets te maken wat bij hen past. In de hoop dat de foto’s hen wat geven, misschien enige troost? Terugkijken naar hoe ze het samen hebben gedaan omdat het iets is dat je nog nooit hebt meegemaakt? Je keuzes maakt in de snelheid van de tijd en niet weet of het de juiste zijn? Bevestiging krijgen dat je alles hebt gedaan om het zo goed mogelijk vorm te geven, het afscheid? Ik hoop…..

Afwezig

Eigenlijk ben ik er niet voor de ouders. Fijn. Dan ben ik op mijn best. Als ik niet word opgemerkt. Dat zijn de foto’s die ik graag maak. Gelukkig heb ik beneden mijn schoenen al uitgetrokken. Ik sta op hun bed om foto’s te maken. De liefde spat er vanaf. Prachtig om te zien en bij te mogen zijn. Om vast te mogen leggen. Daarna houden ze allebei apart hun baby vast. De baby past zo in zijn grote handen. 

Dichtbij

Het is bijzonder om zo dichtbij andermans verdriet en ook liefde te mogen zijn. Het overhandigen van concreet materiaal in de vorm van foto’s is helpend, in ieder geval voor mezelf. Dat legitimeert mijn zijn op zulke momenten. 

Crematie

Ik word ook gevraagd om verslag te doen van de crematie. Ik vind het langere contact prettig. Beide opa’s en oma’s zijn er. Het afscheid is intiem, puur en raakt me. Je kindje moeten laten gaan terwijl je het zo graag bij je wil houden. Dat alles in je lijf (als vrouw) schreeuwt om te willen delen, om te willen geven. Dat het niet kan omdat het kindje niet meer leeft. Pijnlijk en verdrietig. Ook voor de vader. Hij zegt: Ik wist niet dat ik dit kon en ik doe het goed! Ik heb veel geleerd de afgelopen dagen. Hij verzorgt hun baby met aandacht en liefde, hij is vader en moet dit in korte tijd weer loslaten. Verdrietig. 

Ik ben blij met dit werk. Ertoe doen op kwetsbare, echte momenten verrijkt mijn hart. Het toegelaten worden is, zoals ik al zei, elke keer weer bijzonder en intiem. Ik maak een boek van beide momenten dat ik bij hen was. Dat is fijn om te doen.