Zaterdagnacht, 01.28, telefoon, ze heeft weeën. Ik kleed me aan en rijd naar Zeist. Zwanger van een tweeling en in bad bevallen, het liefst thuis is de wens. Daar aangekomen lijkt het rap te gaan.
Om risico’s te vermijden toch naar het ziekenhuis. Ze stappen samen bij mij in de auto. Bij het ziekenhuis aangekomen nemen de weeën af. De omgeving is weinig inspirerend. Bad wordt opgezet in de ziekenhuiskamer en vult zich langzaam. Als er voldoende water inzit stapt ze erin. Ze heeft geen last van haar omgeving, alleen is het niet de gewenste omgeving. De jonge gynaecoloog is goed op de hoogte van de wensen van de ouders. Zorgvuldig geïnstrueerd door de holistisch verloskundige. Een natuurlijke bevalling. De gynaecoloog geeft duidelijk aan dat ze zal zeggen wanneer haar eigen grenzen worden bereikt mocht het zover komen. Alles wordt aangehoord. Afspraken zijn duidelijk. Toch even een echo en luisteren naar de hartjes van de baby’s. Weeën worden rustig opgevangen. De tijd tikt voorbij en opeens is het 07.30. De weeën zijn nog niet heel krachtig en anders dan bij hun eerste kindje. Verwarrend omdat het veel subtieler is geeft ze aan. Liggen in bed, liggen in bad, staan in bad, wat een topsport is het toch om te bevallen en helemaal van een tweeling. De weeën worden langzaam aan heftiger. Ze komen met flinke tussenposen. Dan besluit haar man ook in bad te gaan zitten. Hij moedigt haar aan en het lijkt te versnellen. Vals alarm. Hij stopt weer uit bad. Zij gaat even op bed om de hartjes van de twee te luisteren. Allebei goed. Weer in bad en dan gaat het snel. Haar man stapt erbij en helpt haar. De eerste komt er met een harde pers uit, nog aan de navelstreng trekt ze haar eerste meisje op haar buik. Bewondering, liefde, opluchting, trots. Ik vind het bijzonder, een kleine dame, echt prachtig, door de tranen heen maak ik foto’s. Ze gaat even op bed met de kleine op haar buik. De andere dame in haar buik doet het nog steeds prima. Ze stappen weer in bad en besluiten toch om de eerste dame los te koppelen. Bij vader in de armen. Dan komen de weeën weer op gang en het gaat vliegensvlug. Hun tweede dochter komt er in het vlies uit. Ik weet niet waar ik kijken moet, wat mooi!!! Het vlies is stug en moet worden opengeknipt. Ze is een beetje bleek en ook zij wordt losgekoppeld. Moeder moet uit bad en terwijl ze eruit stapt stroomt het bloed eruit. De placenta’s hebben ook in een keer losgelaten en liggen al in het water. Er wordt een protocol in werking gesteld. Opeens staan er zeven verpleegkundigen in de kamer, wat een invasie, moeder dwaalt / haakt een soort van af. Ze blijft goed in staat om aan te geven wat ze wel en niet wil. Een infuus, een bloeddrukband, een meter voor de saturatie en vast nog meer. Allemaal met als doel de eventuele ‘bloeding’ te stoppen. Vader zit in bad met hun twee dochters. Prachtig. In alle rust en warmte, met bewondering en vol trots. Ik maak nog wat foto’s en kijk of ik eventueel ergens kan helpen, loop alleen maar in de weg heb ik het idee. Langzaamaan komt er weer rust. Het bloeden wordt minder. Steeds meer mensen van de kamer. Vader stapt uit bad en moeder heeft de twee dames, in allebei haar armen een, en aan de borst. Wat een groot geluk. Vier handjes, twee geheel eigen koppies.

Deze prachtige ouders hebben ondanks de niet zelf ‘gekozen’ / gewenste omgeving vastgehouden aan hun eigen wensen om natuurlijk te bevallen. Er was ruimte bij de gynaecoloog en de hele fijne vertrouwde steun en deskundigheid van de verloskundige met vertrouwen in de tijd die het nam en nodig had. De jonge gynaecoloog zei: Deze bevalling zal ik niet snel vergeten.

Ik ook zeker niet. Ook al zie ik er maar een, dit was een hele bijzondere. Dank jullie wel voor deze mooie ruimte!